Μα η λαχτάρα να γίνουμε πάλι παιδιά, να βρούμε τις λέξεις που θα μας γυρίσουν στην ικανότητα του παιδιού να ζει με την φαντασία του μια πραγματικότητα που είναι η πραγματικότητα του ονείρου.  Να περιπλανηθούμε σε αυτή την υπερπραγματικότητα που κάνει τη λογική και την φαντασία να συμβαδίζουν. Ο υπερρεαλισμός  ήταν ένα κίνημα που εμπνεύστηκε και από τις καινούργιες θεωρίες επιστημόνων, των γιατρών ειδικότερα, για τα όνειρα. Ήτανε η εποχή που έμπαιναν τα θεμέλια της ψυχανάλυσης.  Αυτή την εποχή λοιπόν κατάλαβαν πως το όνειρο δεν είχε βέβαια τη δύναμη  να αποκαλύψει το μέλλον, αλλά δεν ήταν και μια εντελώς άχρηστη και άξια περιφρόνησης λειτουργία του εγκεφάλου μας. Το όνειρο αποκάλυπτε την πραγματικότητα της ψυχής μας. Από τότε οι άνθρωποι όταν νιώθουν την ψυχή τους ταραγμένη πηγαίνουν στον γιατρό ή στον ειδικό ψυχολόγο και συχνά διηγούνται  τα όνειρά τους, που αποκαλύπτουν τους βαθύτερους φόβους τους, τις βαθύτερες επιθυμίες τους, ό,τι δηλαδή  δεν τολμούν να πουν ούτε στον εαυτό τους. 
Ο τρόπος με τον οποίο μιλάει το όνειρο είναι ποιητικός. Συλλαμβάνει  αισθήματα και αισθήσεις  που μας κυριαρχούν, όλα αυτά  που δεν μπορεί να λεχθούν με τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε ιδέες ή την καθημερινότητά μας.
Οι υπερρεαλιστές έδωσαν πολύ προσοχή στα όνειρα. Πίστευαν  πως αν  καταγράψεις ένα όνειρο, έχεις συνθέσει ένα ωραίο ποίημα. Όταν κοιμόταν ένας φίλος τους,  έλεγαν :  «ησυχία ο ποιητής δουλεύει.»