Στην ενότητα «Πένες και χρώματα» πρωταγωνιστές είναι αγαπημένοι μας συγγραφείς και εικονογράφοι, οι οποίοι όταν τα φώτα των προβολέων πέσουν πάνω τους, απαντούν στις ερωτήσεις μας και μας ξεναγούν στον χώρο όπου δουλεύουν και στις δημιουργικές διαδικασίες της εργασίας τους.

Αυτό το μήνα ο Μικρός Αναγνωστης επισκέπτεται το σπίτι της Ελένης Δικαίου, γνωστής και πολυδιαβασμένης συγγραφέως, η οποία συζητά μαζί μας για όσα την εμπνέουν ώστε να αντλήσουμε και εμείς ιδέες για τις δικές μας ιστορίες! 

 
Βιογραφικό

 

Πώς αρχίσατε να γράφετε βιβλία για παιδιά;

Άρχισα να γράφω από πολύ μικρή, όμως αυτό που λέμε βιβλίο «για αναγνώστες παιδιά» δεν είχα γράψει μέχρι που διάβασα για την προκήρυξη ενός διαγωνισμού παιδικού-εφηβικού  μυθιστορήματος με θέμα  την Μικρασία, τους πρόσφυγες και την ζωή τους πριν και μετά την καταστροφή. Ήθελα πολύ να γράψω  το  βιβλίο, ήμουν παιδί μιας τέτοιας οικογένειας,  όμως δεν ήξερα πως. Και τότε  αποφάσισα να γίνω η ίδια παιδί. Ήμουν το Κατινάκι και η Μαρίτσα, η μαμά μου και η δίδυμη αδελφή της στην Σμύρνη κι αργότερα στην Νέα Ιωνία Βόλου, στον προσφυγικό συνοικισμό   όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Αυτό ήταν, τα κατάφερα. Έτσι έγραψα ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ ΜΕ ΤΑ ΝΑΥΤΙΚΑ, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα πως μπορούσα να μιλήσω στην γλώσσα των παιδιών, αυτή που καταλαβαίνουν και οι μικροί μα και οι μεγάλοι. 

 

Ποια είναι τα εργαλεία της δημιουργίας σας;

 Είναι τα μάτια μου και τα αυτιά μου που μου φέρνουν εικόνες από τον κόσμο γύρω μου, είναι τα βιβλία που διαβάζω μα το πιο σπουδαίο εργαλείο είναι η καρδιά μου που τα παίρνει όλα αυτά κι αφού τα ξεχωρίζει  με αγάπη   μου λέει «αυτό να το κάνεις βιβλίο ετούτη την στιγμή ή εκείνο στο φύλαξα στην γωνίτσα  μέχρι  να ΄ρθει η σειρά του» 

 

Από πού πηγάζουν οι ιστορίες σας;

Από κάτι που είδα, για παράδειγμα έναν «άσπρο γατούλη» ολομόναχο στο δάσος, ένα παλιό σπίτι στην γειτονιά  μου που γκρεμίστηκε κι αφού   προστάτευσαν με  την «γυάλινη αυλή» τα αρχαία πιθάρια που βρέθηκαν στα θεμέλια , στην θέση του χτίστηκε ένα σχολείο…    
Άλλες φορές πάλι γράφω  ξεκινώντας από κάτι που διάβασα ή γιατί θέλω να μοιραστώ με τα παιδιά τις αγαπημένες ιστορίες των δικών μου παιδικών χρόνων, αυτές με τους ήρωες και τους θεούς της Ελληνικής  Μυθολογίας   

 

Πού γράφετε;

Παντού. Κρατάω σημειώσεις στα πιο απίθανα χαρτάκια, σε χαρτοπετσέτες,   ακόμη και σε κουτάκι από τσίχλες έχω σημειώσει. Καμιά φορά ξυπνάω την νύχτα και για να μην ξεχάσω αυτό που σκέφτηκα το σημειώνω στο ημερολόγιο που έχω στο γραφείο μου. Παλιά αυτές οι σημειώσεις γίνονταν   «βιβλία κι άλλα γραπτά» με την βοήθεια μιας φορητής γραφομηχανής που την φυλάω με πολλή αγάπη γιατί εκεί έγραψα τα πρώτα βιβλία μου. Τώρα την θέση της την πήρε ο φορητός υπολογιστής. Όσο για το πιο αγαπημένο μου μέρος  είναι το «καλυβάκι» μου, ένα  σπιτάκι που έχω    στην Λίμνη Πλαστήρα  εκεί όπου γράφω   βλέποντας  την λίμνη ανάμεσα στα έλατα και τις βελανιδιές που έχω στην αυλή.

 

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας παιδικά βιβλία όταν ήσασταν μικρή;

 Αγαπημένα μου ήταν τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα,  του Ιουλίου Βερν,  του Μενέλαου Λουντέμη με πιο αγαπημένο  το «Ένα παιδί μετράει τα άστρα» ….Και  η Οδύσσεια, το παλιό αναγνωστικό του μπαμπά μου!

 

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο σχολείο;

Τα αρχαία ελληνικά όχι όμως για την γραμματική και το συντακτικό, για τις εργασίες που μας έβαζαν και μάλιστα «προαιρετικά» να αναπλάθουμε με βάση ένα στίχο από την  Ιλιάδα  για παράδειγμα,  το συγκεκριμένο σημείο της ιστορίας. Αυτές τις εργασίες τις λάτρευα!

 

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας παιχνίδι όταν ήσασταν μικρή;

Αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν  η μια και μοναδική κούκλα μου, η Νινέτα. Μ΄ αυτήν μου άρεσε να παίζω και αν και μου έκαναν δώρο άλλες κούκλες αργότερα,   καμιά   δεν μπόρεσε να πάρει την θέση της. Την έχω ακόμη.

 

Κάνατε αταξίες όταν ήσασταν μικρή;

Έψαξα, έψαξα να βρω καμιά, αλλά ή τις έχω ξεχάσει ή ήμουν στ΄ αλήθεια ένα παιδί  πολύ ήσυχο, βοηθούσε μάλλον σ΄ αυτό και η πολύ αυστηρή μαμά μου.

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό και ποιο σιχαίνεστε;

 Αγαπημένο φαγητό είναι  το παστίτσιο,  το οποίο είναι κι απ΄ τις σπεσιαλιτέ μου, όπως και τα σμυρνέϊκα σουτζουκάκια .Όσο για το πιο σιχαίνομαι; Το βούτυρο. Ούτε να το δω πάνω  στο ψωμί ή σε κρακεράκια και τέτοια…

 

Πώς ήταν η μέρα σας σήμερα;

10. Είπα καλημέρα στον κόσμο γύρω μου,  έδωσα από μια μεγάλη αγκαλιά  στην Λυδία και την Ιφιγένεια, τις μικρούλες του γιου μου που έφευγαν για το «σχολείο» τους, άνοιξα τον υπολογιστή μου για να ξεκινήσω την καθημερινή μου «δουλειά» και σας περίμενα.

 

Τι θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;

Μα δεν σκοπεύω να μεγαλώσω. Να μικρύνω σκοπεύω!

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα και γιατί;

 Το  λευκό του ελεφαντόδοντου και το  μενεξελί του σούρουπου,  γιατί μοιάζουν φτιαγμένα από άνεμο και ομίχλη πρωινή, έχουν κάτι το αέρινο το παραμυθένιο.

 

Τι είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σας δώσει ποτέ κανείς;

 Αγάπη! Γιατί ούτε να την αγοράσεις μπορείς ούτε να την ζητήσεις παρακαλώντας, μονάχα αν στην δώσει κάποιος με την καρδιά του μπορείς να την αποκτήσεις.  

 

Αν μπορούσατε να ήσασταν ο ήρωας ενός παιδικού βιβλίου ποιος θα ήταν αυτός;

  Η Νεφέλη, η ηρωίδα μου στο ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ. 

 

Ποιο είναι το πιο μαγικό και περιπετειώδες μέρος που έχετε βρεθεί;

  Οι  ψυχές των ανθρώπων, ανάμεσα   στις κρυφές τους σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ελπίδες , τις απογοητεύσεις τους, τα όνειρά τους.

 

Τι είναι η μαγεία;

Αυτό που αντικρίζεις στα μάτια των παιδιών όταν τους δείχνεις την αγάπη σου. Καθρεφτίζεσαι μέσα τους  και  σε κάνουν να νιώθεις σαν την νεραϊδονονά της Σταχτοπούτας, ή καλύτερα ένας μικρός θεός  που μπορείς να πάρεις όλες τις λύπες τους,  όλα να τα καταφέρεις. 

 

Τι γίνεται μετά το «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»;

  Η ζωή συνεχίζεται  γιατί όχι και με καινούργιες  περιπέτειες,  μονάχα που οι «κακοί» σ΄ αυτές τις περιπέτειες δεν  είναι πια τόσο «κακοί» κι ούτε χρειάζεται πια να λειώσει κάποιος σιδερένια παπούτσια για να φτάσει στο κάστρο που είναι φυλακισμένη η πεντάμορφη βασιλοπούλα.

 

Ποιο είναι το τελευταίο όνειρο που θυμάστε;

  Συνήθως δεν θυμάμαι τα όνειρά μου, όμως αυτό  μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Κατ΄ αρχάς ήταν έγχρωμο, δεν βλέπουμε συχνά  τέτοια όνειρα . Έβλεπα λοιπόν αεροπλάνα να απογειώνονται και όταν χάθηκαν στον ουρανό την θέση τους την πήραν άλογα. Όμορφα άλογα με μακριές χαίτες, έτρεχαν στον διάδρομο απογείωσης και ξαφνικά είδα πως είχαν φτερά κι άρχισαν να πετάνε κι αυτά, ανέβηκαν στον ουρανό και πετούσαν, φτερωτά άλογα μέσα σε ένα καθαρό γαλάζιο! Απίστευτο ε; Μόνο σε όνειρο θα μπορούσε να δει κανείς κάτι τέτοιο.