«Ειρήνη, είσαι σαν μπουλντόζα». «Η Ειρήνη είναι χοντρή και έχει μια κοιλιά σαν μπαλόνι».
Αυτά είναι λίγα από τα λόγια που ακούω στο σχολείο τον τελευταίο καιρό από τους συμμαθητές μου. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το γιατί, τι τους έχω κάνει. Δεν είμαι και τόσο χοντρή δα , αλλά και να ήμουν , έχουν το δικαίωμα να με προσβάλλουν με αυτόν τον τρόπο; Μέσα μου κλαίω αλλά μπροστά τους γελάω, για να μην καταλάβουν το πόσο με ενοχλούν τα λόγια τους και μου πουν ακόμα χειρότερα. Τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ και σκέφτομαι την επόμενη μέρα στο σχολείο. Και μου αρέσει τόσο να πηγαίνω. Αλλά μήπως θα πρέπει να αλλάξω σχολείο για να μην τις βλέπω πια;
Δεν έχω πια φίλες και αυτές που είχα σιγά σιγά άρχισαν να με αποφεύγουν. Πάνε με τις άλλες που με κοροϊδεύουν. Λένε πως κάνω την έξυπνη και αυτό γιατί είμαι πολύ καλή στα μαθήματα. Μήπως να μη διαβάζω πια; Μήπως τότε θα με θέλουν στην παρέα τους;
Σκέφτηκα να τους μιλήσω άσχημα όπως κάνουν και εκείνες, αλλά και τι με αυτό; Και αν το πουν στη δασκάλα; Δεν θέλω άλλωστε να πει η κυρία ότι δεν είμαι καλό παιδί και πολύ περισσότερο δε θέλω να γίνω σαν και αυτές. Πάντως, πρέπει να σας ομολογήσω ότι είναι πολύ έξυπνες και μπροστά στους άλλους κάνουν ότι δε συμβαίνει τίποτα, ότι δεν με αποφεύγουν για να γλιτώσουν έτσι κάποια τιμωρία ίσως.
Η μαμά μου το ξέρει , το έμαθε, το κατάλαβε. Στην αρχή είπε πως έφταιγα εγώ, μάταια της εξηγούσα ότι δεν τους έχω κάνει τίποτα. Το έψαξε όμως και τώρα είναι σίγουρη για μένα. Θα πάει στη δασκάλα, είπε. Θα μιλήσει και με τους γονείς τους. Νιώθω χαρούμενη κάπως αλλά και πάλι αν δε γίνει κάτι; Αν συνεχίσουν τα ίδια μετά από λίγο καιρό;
Εγώ πάντως θα τις αποφεύγω όσο μπορώ και αν με ξαναπροσβάλλουν θα τις βάλω στη θέση τους. Νομίζω πως είμαι αρκετά δυνατή για να το κάνω τώρα πια. Δε θα περάσει το δικό τους! Δεν πρέπει να νομίζουν ότι με νίκησαν! Θα είμαι ο εαυτός μου και κανένας δε θα με προσβάλει πια.

Φέτος στο σχολείο μας ήρθαν τέσσερις καινούργιοι δάσκαλοι. Ένας από αυτούς ήταν ο κύριος Αργύρης. Ψηλός, αδύνατος, και με ένα ιδιαίτερο ύφος. Δεν μπορούσε να τον συμπαθήσεις. Ανέλαβε την Τρίτη Δημοτικού. Δεν πέρασε πολύς καιρός και τα παιδιά της τάξης του έδειχναν δυσαρεστημένα. Είχε ακουστεί πως αντιμετώπιζε τα παιδιά με βία και χρησιμοποιούσε άσχημες εκφράσεις. Πολλοί γονείς είχα έρθει για να διαμαρτυρηθούν. Ο κύριος Αργύρης  μάλλον ένιωθε πιεσμένος με τη βίαιη τη συμπεριφορά του, που απλώθηκε και σε παιδιά που δεν ανήκαν στην τάξη του.

Όλα τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο τρομαγμένα, το ίδιο και εγώ. Ώσπου μια μέρα ζήτησα από την κυρία μου, άδεια για να πάω να πιω νερό. Στο διάδρομο συνάντησα τον κύριο Αργύρη μα έσκυψα το κεφάλι και έκανα πως δεν τον έβλεπα. Εκείνος όμως με άσχημο τόνο στη φωνή του, μου είπε: «γύρνα κατευθείαν στην τάξη σου». Του είπα πως  «θέλω να πάω να πιω νερό και ότι έχω πάρει την άδεια απ’ την κυρία μου». Τότε εκνευρισμένος άρχισε να με τραβάει απ’ την μπλούζα και να μου φωνάζει: «Κάνε αυτό που σου είπα». Προσπαθούσα να του ξεφύγω μα δεν είχα δύναμη. Τότε του έριξα μία κλωτσιά στο πόδι και άρχισα να τρέχω. Η καρδιά μου χτύπαγε, όχι απ’ το τρέξιμο αλλά απ΄ το φόβο μου, μη με προλάβει μέχρι να φτάσω στην τάξη μου.

Άνοιξα την πόρτα και με κλάματα ζήταγα την κυρία μου να με σώσει. Εκείνη μου ζήτησε να ηρεμήσω και να της πω τι ακριβώς συμβαίνει. Μόλις άκουσε αυτά που της είπα με πήρε και με πήγε στο γραφείο της διευθύντριας  για να την ενημερώσουμε αλλά κα να ειδοποιήσουμε τους γονείς μου.  Λίγα  λεπτά αργότερα ήρθε η μητέρα μου και ο πατέρας μου. Έπεσα στην αγκαλιά τους και ένιωσα ασφαλής. Ήξερα πως τώρα πια δε θα με πειράξει κανείς. Με πήραν και με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα για να κάνουμε μήνυση στο δάσκαλο. Μαζί μας ήρθε και η δασκάλα μου και ανέφερε την άσχημη συμπεριφορά και προς τα άλλα παιδιά. Το θέμα νόμιζα πως θα έληγε εκεί. όμως, την άλλη μέρα που πήγα σχολείο φοβόμουν πως  θα με δει και θα μου επιτεθεί. Επέστρεψα στο σπίτι μου και η μητέρα μου πήρε τηλέφωνο στο σχολείο και ζήτησε να μείνω σπίτι για λίγες μέρες. Όταν πια επέστρεψα μας διαβεβαίωσαν πως ο δάσκαλος αυτός είχε φύγει από το σχολείο και πολύ απλά δε θα έκανε ξανά μάθημα σε παιδιά.

Με τη βοήθεια των γονιών μου και της δασκάλας μου κατάλαβα πως δεν πρέπει να φοβάμαι τους δασκάλους  γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι και να μπορώ να αντιμετωπίζω παρόμοιους ανθρώπους.

 

Μια συνηθισμένη μέρα για όλους, για μένα ήταν ασυνήθιστη. Γιατί; Θα σας πω.

Κάθε μέρα από την αρχή της χρονιάς βλέπω ένα παιδί να κάθεται μόνο του και κάτι άλλα παιδιά να τον πειράζουν. Σήμερα τον είδα να κλαίει πηγαίνοντας στην τάξη του. Στο πρώτο διάλειμμα τον ρώτησα:

-Γιατί έκλαιγες το πρωί;

Το παιδί με κοίταξε και δεν απάντησε. Αφού του επανέλαβα την ερώτησή μου είπε:

-Δεν έχω άλλα, και έφυγε.

Στο επόμενο διάλειμμα τον ξαναείδα και του είπα:

-Τι δεν έχεις;

-Δεν είσαι από αυτούς, έτσι;

-Από ποιους;

-Από αυτούς που μου παίρνουν τα λεφτά.

-Όχι!

Αμέσως έφυγα και είπα στους φίλους μου τι συνέβη. Αποφασίσαμε να του κάνουμε παρέα για να μην μένει μόνος  του. Το απόγευμα τον ρώτησα:

-Πώς ένιωθες πριν;

-Άσχημα. Τα παιδιά με εκμεταλλευόντουσαν  και με εκβίαζαν. Μου έλεγαν να μην το πω σε κανέναν. Αν το έλεγα θα είχα συνέπειες. Θα τους εκδικηθώ.

-Δεν είναι σωστό να τους εκδικηθείς. Τώρα δε θα σε πειράξουν.

Το παιδί αυτό μου έδειξε τα παιδιά που τον πείραζαν.

-Γιατί πειράζετε το παιδί αυτό;

-Ποιος είσαι; Πού το ξέρεις;

-Δεν σας ενδιαφέρει ποιος είμαι. Απαντήστε μου.

-Δεν σου απαντάμε.

Μου είπαν αυτό και έφυγαν. Αργότερα  έμαθα ότι έφυγαν από το σχολείο.

Τώρα το παιδί είναι χαρούμενο και έχει μάθει να αγαπάει και να προσέχει τον εαυτό του.